Wielu pracowników traktuje ubezpieczenie grupowe jako wystarczające zabezpieczenie dla siebie i swojej Rodziny. Składka jest niska, pieniądze pobierane są automatycznie z wynagrodzenia, a przy podpisywaniu dokumentów w pracy często słyszymy, że „warto przystąpić do grupówki”.

Marek ma 36 lat, żonę Anię i 5-letniego synka Leona. Pracuje jako specjalista ds. logistyki, a wieczorami lubi biegać. Jego życie toczyło się wokół codziennych spraw: spłaty kredytu hipotecznego, planowania wakacji i opłacania rachunków. Wszystko było stabilne – do czasu rutynowego badania krwi jesienią zeszłego roku.

Przez lata wokół polis na życie powstał jeden bardzo mocny stereotyp: ubezpieczenie jest potrzebne głównie osobom mającym rodzinę, dzieci i kredyt hipoteczny.

Zaciągając kredyt hipoteczny, wiele osób spotyka się z ofertą ubezpieczenia na życie proponowaną przez bank.  Często jest ono przedstawiane jako naturalny element kredytu – coś, co „warto mieć” albo wręcz „trzeba”.

Ubezpieczenie na życie to jedna z tych decyzji finansowych, które podejmuje się z myślą o przyszłości. Problem polega na tym, że wiele osób wybiera polisę w pośpiechu, kierując się ceną albo sugestią znajomych, zamiast dopasować ją do swojej sytuacji.

Wiele osób zakłada, że w razie choroby, wypadku lub utraty zdolności do pracy wsparcie z ZUS pozwoli utrzymać dotychczasowy poziom życia.Dopóki wszystko działa normalnie, rzadko zastanawiamy się, jak wygląda system zabezpieczenia finansowego w trudnej sytuacji.

W codziennym życiu rzadko myślimy o sytuacji, w której nagle nie możemy pracować. Dopóki wszystko działa normalnie, domowy budżet wydaje się stabilny – wpływy pokrywają wydatki, a przyszłość wydaje się przewidywalna.

Wciąż bardzo wielu Polaków nie ma ubezpieczenia na życie. Często myślimy: „mnie to nie dotyczy”, „jestem zdrowy”, „na to jeszcze za wcześnie”. Problem w tym, że życie nie pyta o gotowość. A konsekwencje nieszczęśliwych zdarzeń prawie zawsze mają jeden wspólny mianownik – poważne skutki finansowe.